الله اکبـــر...

 

الله اکبــــر...

خیـــر سرمــــان آمده ایم بالاشهـــــر!!!

امشب ساعت 9 اینجـــا هیچکس الله اکبر نگفت!!!!

...می خواهم +اندیش باشم(!)

به گمانم شیشه های دوجداره اند که نمی گذارند صـــدای الله اکبر بیرون بیاید...

آری...همـــــه چیز زیر سر شیشــــه های دو جداره است!!!

فقط یک چیز می ماند:

نگاه های تمســــخر آمیزشان از پشت شیشـــه...!

این یکی را هیــــــچ رقــــمه نمی توانم توجـــیه کنم!!!!!!

 

 

 

 

 

 

کم ربط : همسایه ی خوب مگر گیـــر کسی می آید؟!؟! D:

پ.ن1: این روزهـــــا زیـارت قبـــر "شهیــــد بابایی" می چســبد عجیـــب!!!

 

 

مــــادر است دیگر...


کارش نداشــــته باشــــید!!!!

...

بُلــــندش نکنید!

بگـــذارید راحــــت باشد!

تنهـــــــایش بگذارید...می خواهـــد بلــند گریه کند...

مبهوت نگاهش نکنید!!!

چه اشکالی دارد؟؟؟؟؟

"مــــــادر" است دیگر...

گاهی دلــش "خیـــــــلی" برای فرزندش تنــگ می شود!



دل نوشت :اینجا معنای "خیـــــــــلی" خیلی با جاهای دیگر فرق دارد...

این "خیــــــــــلی" در لغت نامه ی دهـــخدا ثبت نشده...!

امـــــــا من می گـویم

زینب (س) می تواند معـــنایش کند...


پ.ن: امروز وبلاگم دو ســـاله شد...امیدوارم عارفه هـــم بزرگتــر شده باشه!

+ با این همــه، هنـــوز هم "صــورتی" حرف اول رو می زنه!!


مزار شهـــدا


این بار...

آمــدم ســـر مزارتان که بگویم

خیلی نگـــران نباشـــید!

مـــا راه را بلدیم...

راه حســـینی بودن را،

راه علی وار زیســــتن را،

از کودکی یادمــــان داده انــد!

هـــمه را در کتاب ها خوانده ایم...

شـــاید از ترس معلم،شــاید برای نمره ی بیست!!!

خــلاصه خوانده ایم...

هنـــوز "راه روشن زندگی" را که در کتاب دینی بود ،حفظیم!

ولی این روزهـــا در شهرمان کمی هـــوا "تاریک" است

نه این که ســـیاه باشد... نـه!

فقط  "راه روشن زندگیمان"  کمی تیره شده!!

جلوی پایمان را نمی بینیم

گاهی پایمــان می لغــزد...

آمـــدم بگویم :


لـــطفــا" مواظب راه رفـــتنمـان باشید!!!


(تصویر مربوط به دو تا شهید گمنام که فروردین امسال تو دانشگاهمون تشییع شدن )


کاش...


پ.ن: جنوب عــــــــالی بود.

به خصوص شلمچه

جای همگی خالی...

خدایا شُکر



تا چند ساعت دیگه

راهی سرزمین نورم...

فقط می تونم بگم:

الهی شُکر


از شهادت تا تمام نـــشدن...

 

 

گاهی تمــــــام شدن به ســــربلندی می انجامد

به بی نهـــــایت شدن...

به جاودانه مــــاندن...

بـــــین خــــودمان بمــــاند

من...

بعضی هــــا را می شناسم

که تمام شدنشــــان

...

به تمام نـــشدن انجامـــید...!

 

غریبه

 

عــکس بالا متعلق به ســـه تا نوجـــوونه که اون قدیما یه قول وقــــرارایی با هــــم گذاشتن

اگه دوســـت داشتی تعهـــــد نامشـونو که سه تاشـــونم امضــــا کردن ببـــینی ،

 تو  ادامه مطلب  گذاشتم.

دیدنـــش خــــالی از لطف نیست...!

 

ادامه نوشته

تا همیـــشه...

 

 

 

آخرای بهـــمن بود که ثبت نام می کردن واســـه اردوهای راهـــیان نور...

من و چن تا از بچه ها که تا حالا نرفته بودیم با پریسا(یکی از دوستام) که

 دو بار رفـــته بود صحبت می کردیم...پریسا از حال و هوای اونجا و فضای

معنویش برامون گفت و اینکه کلی از بچه ها بعد از برگشتن از اونجا متحول

شدن و حتی ظاهرشون تغییر کرده و بعضی هاشون چادری شدن...

آزاده(یکی از هم کلاسیام) که حـــجاب خوبی هم نداره شــــروع کرد به

مســــخره کردن.می گفت هرکی میره اونجا جوگیر میشه و میره تو فاز

 معنویت و یکی دو هفته بعد دوباره میشه مثل قبل!!!!

آزاده می گفت فقط واسه تنوع ثبت نام کرده و برای اینکه اردوی متفاوتیه

و شبیه سربازیه!!!

خیلی دوس داشــــتم تو اردو آزاده رو ببینم ولی از اونجایی که تعــدادمون

خیــــلی زیاد بود و یازده تا اتوبوس بودیم،نشـــد که ببینمش.

بعد از اردو و بعد از تعطیلات نوروز۹۱ آزاده رو دیدم که نسبتا" حجاب بهتری

داشت و از وضع قبلی یه کم بهتر شده بود...بلافاصله قبل از سلام گفت

عارفه منم جوگیر شدم ولی چن روز دیگه میشم همون آزاده ی قبلی!

منم یه لحظه سکوت کردم و بحثو عوض کردم...از این قضیه حدود هفت ماه

میگذره تا اینکه چهارشنبه هفته ی قبل توی یه پاساژ دیدمش...

باورم نمی شد!!!!

آزاده چادری شده بود...

دویدم سمتش...بغلش کردم

وای آزاده جونم...چقدر ناز شدی...چقدر بهت میاد...

آزاده با یه کمی مکث گفت:

عارفه می خوام مثل تو شم...می خوام تا همیشه جوگیر بمونم...

 

 

 

 

هــــرگز...

 

 

 

تـــــرا اینجا و آنجا

هـــر زمان و هر کجــا کشتند

تــــرا در دشنه ای در پشت...ترا در روبه روی شعله ی آتش

تـــرا با ضامن نارنجکی در مشت

تــــرا با تکه هـــای سرب در ســـینه

ترا در زیر شلاقی گزنده،بافته از ســـیم یا خار

ترا در جنگ

                ترا با کینه

                          وحشت

                                 خستگی

                                               آزار

                                                تزویــــر و ریا کشتند

ترا در پادگان هـا،شهر هــــا،سلول هـــا،ویرانه هـــا کشتند

ترا در جنگل انبوه و کوهستان

ترا پایــــیز و تابستان

ترا در آسمـــــان

                       دریا

                           زمـین

                                در ابرهــــا کشتند

ترا در چار فصـــل سال،ترا در چار سمت خاک

ترا در شعر هـــــا

                   تصـــویرها

                             در قصــــه ها کشتند

ترا هرجا که دیدندت همان دم جابجا کشتند

ترا در هـــر زمان و هر کجا کشتند

ترا در ظلمت آییـــنه ها کشتند

ولی در سیـــــنه ها...

هــــــرگز...

 

دل...

 

آنهـــا در ســـینه دلی داشتند،

که فقط تپیدن برای خــــدا را میدانست

امــــا آنچه امـــروزه بعضی هــــا در سینه دارنـــد،

انگار دل نیست...

کاروانسراست....!!!!

 

http://www.arefehjoon.blogfa.com

 

خـرمشـــهر

 

خـرمشـــهر دروازه ای در زمیـــن دارد و دروازه ای دیگر در آسمان...

آن روزهـــا انگار زمین و آسمــــان به هم پیوســـته بود...

و مردتـــرین مردان  از همین خـــاک، بال در آسمـــان می گشودند...

 

    

امروز تو دانشگاه یه یادواره برگزار شد،یادواره ی شـهدای خرمشــهر...

چقــــد قشنگ "پیر خرمشهر" واسمون روایتگری کرد...

یادمه اولین بار سه ماهه پیش دیده بودمش...تو شلمچه...

دوباره ما رو برد تو اون حال و هوا...

همون موقع به چن تا از دوستام پیشنهاد کردم که 

 شب آرزوهـــا(لیلةالرغائب) بریم مزار شهــــدای گمنام...

 فکر می کنم اونا واســطه های خوبی باشن برای رسوندن آرزوهـــامون

به گــوش خـــــدا...

 

 

 

مـــــــادر...

 

 

مــــادر، دستی نوازش وار بر فرزندش و دستی در دست خـــدا...
وقــتی که نجوای آروم مــــــادر برای فرزندش به گوش می رسه ،
 عرش خـدا به لــرزه درمیاد..و همه‌ی فرشته هـــا سکوت می‌کنن
 تا زیــــباترین ســــمفونیِ هســـتی رو بشــنون:
  لالایـــی مـــــــادر...

 

                                    

 

تو ادامه مطلب عکسای مــادری رو گذاشتم که بعد از ۲۵ ســـال

با عـــشق بچشو بغل کرد و واسش لالایی خوند...

 

 

ادامه نوشته

بوی ایمان...

 

دیـــــروز از هر چه بود گذشتیم و امــــــروز از هر چه بودیم...

آنجا پشت خاکـــــریز بودیم و اینجا در پناه میــــــز...

دیروز دنبال گمــــــنامی بودیم و امروز تلاش می کنیم ناممــــان گم نشود...

جبهه بوی ایمــــــان میداد و اینجا ایمـــــانمان بو می دهد...

آنجا درب اطاقمان می نوشتیم : یا حسیــــن فرماندهی از آن توست.

اینجا می نویسیم بدون هماهنگی وارد نشوید...!

الهی نصیــــرمان باش تا بصیــــر گردیم

و بصیـــرمان کن تا از مسیــــر بر نگردیم...

 

(قســــمتی از وصیت نامه ی شهیـــد شوشتری)

 

بی ادعــــا حتی...

 

 

کسانی را می شناسم که با صدای بلند دعا می خوانند


اما دستشان حتی به ستاره ای نمی رسد!!!


اما شنیده ام بعضی هــــا 


بی دعـــــا با خدا دست می دادند...

                               

                         

           کجایند مردان بی ادعا

 

 

عشـــق یعنی...

                          

عشـــق یعنی استخوان و یک پلاک

 سال ها تنــــــهای تنها زیر خاک...

      

 اروند کنــار،دوکوهــه،شرهـــانی،طلاییـــه،معـــراج،شلمچه و...

قبـل ازین که بابام راضی شه برم واسم فقط در حد یه اسم بودن...

حالا هم که رفتم هـــرکی ازم توضیح میخواد نمیتونم چیزی بگم!

باور کنین توصیفش اونقــــد سخته که هر کی واستون توضیح بده تا خودتون

نریــن نمیتونین درک کنین...

تا اون فضا و حال وهـــوا رو نبینین نمی تونین چیزی رو حس کنین...

قشنگ ترین دعایی که اونجا به ذهــنم رسید این بود:

 خـــدا کنه لایــق باشم و سال دیگه هــم بتونم برم ...